गारवा

गारवा...........

गारवा हा श्रावनाचा, नभी साम्राज्य  मेघांचे..
हिरवा शृंगार धरेचा, रिमझिम मौतिक रेघांचे..

मणि कल्लोळ कल्पनांचा, सुर आले ओठान्वर्ती ,
शीतल स्पर्श समिराचा, देहात शिरुनि हिव भरती,
व्रत वैशाखी उन्हाचा, सोडिला वरुनाच्या पंच्याम्रुताने,
रम्य रजनीचे धुंदीत गाने, जणू पुरावे चैतन्याचे....१

मयुराचे मोहित नर्तन, मधुर हा मृद्गंध,
विहंगमाचे प्रणय गीत, जणू विधुजोस्त्नेचे अनुबंध,
अम्बराच्या अवतारणा  ऱ्या प्रीतीने ओलिचिम्ब झाली धरा,
एक एक थेम्ब वरुनाचा जणू प्रतिक समर्पनाचे...२

खळ खळ वाहते सरिता, हळूच फान्द्यांचे डुलने,
नूतन प्रीत व्योमधरेची, क्षितिजावरती फूलने,
सुरेख स्रुष्ठिची सर्वत्र व्याप्त जिवंत रसिकता,
मी रसिक होवून तुझा, सौख्य बघतो हे जिवानांचे...3

जमले नाही मला..

 

चुका करतांनाही अचूक असणे,,

जमले नाही मला...

काटेकोर कायद्यानुसार व्यंगावरच हसणे,,

जमले नाही मला...

तुझ्यात मी असतांनाही नसणे,,

जमले नाही मला...

स्वप्नातही अस्तित्वाला बघणे,,

जमले नाही मला...

रागांचाच भाग म्हणून आपल्यांवर रुसणे,,

जमले नाही मला...

घामासह फुलांच्या गंधात पसरणे,,

जमले नाही मला...

डोळ्यात शिरतांना अश्रूंना विसरणे,,

जमले नाही मला...

शब्दात गुदमरून मनाला मोकळे करणे,,

जमले नाही मला...

परार्थ हितासाठी स्वतः हरणे,,

जमले नाही मला...

कडू कडव्यातही मधुत्व जपणे,,

जमले नाही मला...

डोळ्या पुढील  अस्तित्वाला गृहीत धरणे,,

जमले नाही मला...

चैतन्य असूनही चैतन्याने जगणे,,

जमले नाही मला...

मी आणि माझे शब्द !

मी आणि माझे शब्द !

मी अणि माझे शब्द ,
एका सत्याच्या शोधात आहे..
एकांतात सुखी व समाधानी पण,
माणसात मन मात्र क्रोधात आहे..

स्वत: स्वताहसाठी जगाव,
असा खुपदा माला वाटत..
पण जगातील ललित स्नेह लोचानत येताच,
मोहविरहित मन मध्येच फाटत..

क्रोध माझ्या भ्रमिक कल्पनांचा की,
स्रुष्ठितिल अखिल अनुरागाचा..
स्वताचे अस्तित्व साध्य कराया शौर्य नाही,
आणि खोटा अभिमान खोट्या त्यागाचा..

प्रीत पहाया डोळ्यात दृष्ट्री हवी,
धरेवर करुना, लोभ अनंत आहे..
अमित मित्रात असुनही सखा नाही,
ही एकच माझी खंत आहे..

जिभेने फक्त अणि फक्त खायचे,
तरीपण सर्व लक्ष क्षुधेत आहे..
ललित लोचानाची लालसा तर यतिलाही,
मूर्खा मित्रविना तू जिवंत प्रेत आहे..

आजही मी अणि माझे शब्द ,
एका सख्याचा शोध घेत आहे....