“नाते तेच”… “वेगळ्या जाणीवा”…
जुबली पार्क ते घाटी पर्यंतचा
अगदी स्मूथ आणि विस्तीर्ण रस्ता पाहताच औरंगाबाच्या आठवणी, मनाशी अरुंद आणि स्पष्ट
होवू लागल्या…
म्हणतात ना… एखाद्या क्षणात
आपण खूप काही जगून घेतो, अगदी तसेच क्षण आणि मनात तश्याच आठवणी …
मित्रांना सुखी व त्यापेक्षाही
समाधानी जगतांना बघून, एक अदभूत आणि अवर्णनीय,
एक वेगळाच आनंद देणारा क्षण
“मित्र तेच”
जे… एक Profile Photo
Upload करतांना दहा वेळा Edit करणारे
आज … आपल्या छोट्या गोड मुलांचा
Photo क्षणात, बिनधास्तपणे, Profile Photo करणारे…
जे… स्टेशन वरून होस्टेल ला
भल्या पहाटे पोहचविण्यास येणारे
पण त्या आधी वीस मिनिटे झोपून,
दहा शिव्या देणारे…
आज… “देवगिरी” Train स्टेशन
वर पोहचायच्या आधीच,
दहा मिनिटे डोळे चोळत, वाट
बघत, Welcome Back म्हणणारे…
एक वेगळाच आनंद … मला 'ते'
आणि 'आजचे' दोन्ही आवडणारे
“शिक्षक तेच”
जे… गोड Smile आणि भरभरून
Wish केल्यावरही Constipating Look देणारे
आज … स्वतः सुरवातीलाच एक
छानशी Smile व मनभरून आशीर्वाद देणारे
तसा शिक्षकांचा आशिष चिरंतर
असतो, मला फक्त दिखावा आणि वास्तविकता,
यातील स्पष्ट अंतर समजून होणारा
…
एक वेगळाच आनंद … मला 'ते'
आणि 'आजचे' दोन्ही आवडणारे…
“नाते तेच”
बामुतील हिरव्यागार सौन्दार्यापरी
मन शालीन करणारे
लकी च्या Juice प्रमाणे, स्वादिष्ट;
अतृप्त गोडवा देणारे
मंगेश चे डिकशन वा बरकत की
चाय, उस्फुर्त चव विकणारे
NRH मधील गोंधळ, Casualty
मधील कल्लोळ, स्मृती जागे ठेवणारे
कुणाशी कधी ...गोड, पक्के
, आज… बेचैन; सयील; रडविणारे
खरंच त्या आठवणी ते क्षण,
घाटीकट्टा ते जीवन, कधीही न विसरणारे
एक वेगळाच आनंद … मला 'ते'
आणि 'आजचे' दोन्ही आवडणारे
“नाते आजही तेच”
औरंगाबादची धूळ आणि माझी कवितेची
खूळ, कधीही न संपणारे…
चैतन्याकृत………………………………….....................४/७/२०१५
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा